Moeder schrijft

Ik kende het niet, maar ik heb het laten overkomen naar de kleine bib hier twee straten verder. (Dat is een hoofdstuk op zich, die kleine kinderbib.) Het heet Ik, moeder en het is een verhalenbundel van en over moeders. G. zei dat het misschien ook iets voor mij was want het ging hier en daar over moeder zijn en schrijven en hoe dat te combineren. Hoe dat in hemelsnaam te combineren, maar dit heb ik er zelf bijgedacht.

Dus.

Dit staat in de inleiding. Alleen al daarom.

'In de verhalen voor deze bundeling proefden we de worsteling en toch: boeken kwamen er, kinderen ook. We hoeven niet langer in ons eentje door te modderen. Wij mankeren niets. Er kwam kalmte over ons - dit is het leven van een schrijvende moeder en daar moeten we het mee doen. Een alternatief is er niet, we willen het allebei.'

[...]

'Die gedachte reist voortaan mee 's ochtends vroeg op de fiets. Het kind achterop, piepend dat het geen muts op wil en ook geen handschoenen aan. Daar ga je. De moeder, de schrijver. Door mist en wind, om je heen de ochtendspits. In het halletje van de crèche ruikt het naar natte jassen en billenzalf, de blauwe plastic hoezen gaan over de schoenen. Je bent ze wel eens vergeten uit te trekken. Het kind stort zich op een andere peuter of klampt zich vast aan je been. Om je heen wordt afscheid genomen, er lijkt haast bij. Jij hebt ook haast, al is er niemand die op je wacht. Geen kantoor, geen koffiecorner, geen goe-de-morgen. Bij de deur gaan de hoezen uit, om je heen tikken hakken naar de uitgang. Je bent je bewust van de afgedragen joggingbroek en de mismatch met de enkellaarsjes die toevallig naast de voordeur stonden. Je zal de hele dag toch geen mens meer zien.'

Ik, moeder / Annemarie de Gee en Eva Kelder (samenstelling). Meulenhoff, 2019.

Start

Ik moet schrijven. Als ik een stukje schrijf voel ik hoe de woorden klaar zitten, maar ik kan er niet aan. Ik heb te lang niet geschreven. Te lang niet genoeg. Dus. Ik moet schrijven en het maakt niet uit waarover.